Bijna tien jaar na de genocide in Rwanda verklaren overlevenden en voorstanders van een objectieve geschiedschrijving, waarom de voormalige officiële geschiedenis van het land niet meer onderwezen kan worden en destijds een excuus kon zijn voor volkerenmoord.

meer informatie

Bloeddiamanten hebben oorlogen aangewakkerd in Afrikaanse landen als Angola, de Democratische Republiek Congo en Sierra Leone. Na jarenlange campagne van onder andere Amnesty International is in 2003 het ‘Kimberley Proces’ gestart, een initiatief van regeringen, diamantbedrijven en organisaties om diamanten te certificeren op herkomst. Daarmee kan de handel in conflictdiamanten worden bestreden.

Kijk voor meer informatie over Blood Diamond op de officiële site van de film en op www.filmtotaal.nl voor een uitgebreide filmrecensie van Blood Diamond.

Bekijk verder trailers van Blood Diamond en De Blood Diamond website van de Amerikaanse sectie van Amnesty International.

Amnesty in actie tegen Bloeddiamanten. Kijk voor meer informatie op de website van Amnesty International en op blood diamant action website van Global Witness en Amnesty International

Evenals ITSEMBATSEMBA ? RWANDA UN GÉNOCIDE PLUS TARD maakt BURUNDI SOUS LA TERREUR deel uit van een vierluik dat filmmakers Alexis Cordesse en Eyal Sivan over de vluchtelingenproblematiek maakten. Zowel in Rwanda als in Burundi leidden de spanningen tussen de Hutu en Tutsi?bevolkingsgroepen de afgelopen jaren tot bloedige uitbarstingen. Maar terwijl in Rwanda de Tutsi's de onderdrukte groep zijn, zijn in Burundi de Hutu's in de minderheid. Door de enorme vluchtelingenstroom die vanaf 1994 vanuit Rwanda naar omringende landen als Burundi, Zaïre en Tanzania op gang kwam, escaleerde ook in Burundi het conflict. Uit angst om net zoals de Tutsi's in Rwanda het slachtoffer te worden van een massamoord, kwam er ook in Burundi een golf van terreur op gang.

'When I got my first gun, it was hard. My body was shaking, I was scared. Then it became a joy to have a gun and kill. I was feeling really good,' zegt de guitig ogende 15-jarige Madeleine, die niet weet hoeveel mensen ze precies gedood heeft tijdens de burgeroorlog in de Democratische Republiek Congo. Maar het waren er niet weinig. Nu is ze in New York, waar ze haar beklag gaat doen bij de Verenigde Naties. Want ze voelt zich slachtoffer. De rebellen van Thomas Lubanga hebben haar gerekruteerd, onderworpen, verkracht, gedwongen tot drugsgebruik en aangezet tot moorden. En de wereld keek toe. 'What did we do to deserve this tragedy?' vraagt ze tijdens haar gehoor bij de VN. Tijdens het hartelijke applaus schiet Madeleine vol.

Bekijk de documentaire via YouTube

Darwin’s Nightmare begint in de jaren zestig van de vorige eeuw met het uitzetten in het Victoriameer van de uitheemse nijlbaars. De vraatzuchtige vis verdrong razendsnel alle andere vissoorten. Sommige uit de landen rond het meer vonden het best, want de nijlbaars werd een exportproduct, zodat rond het meer visfabrieken werden gebouwd. De visfilets werden met Russische vliegtuigen naar alle delen van de wereld gevlogen.

Iedereen blij? Razendknap toont de film de rampzalige gevolgen van de introductie van de nijlbaars. Van de ecologische rijkdom van het Victoriameer is niets over. De waterkwaliteit is zo slecht, dat zelfs de nijlbaars voor zijn voortbestaan moet vrezen. De vissers rond het meer zijn gedwongen om steeds verder van huis te vissen. Florerende prostitutie en een snelle verbreiding van het aidsvirus zijn het gevolg van hun dagenlange afwezigheid. Ook het effect van de nijlbaars op de werkgelegenheid is negatief. De visfabrieken hebben door de automatisering steeds minder arbeiders nodig, met als gevolg groeiende werkloosheid. In een land zonder sociale voorzieningen betekent dat honger. Wie niet werkt, zal niet eten, of in het beste geval visafval koken. We kunnen doorgaan. Zelfs het transport van de vis is geen onschuldige bezigheid, want de film maakt aannemelijk dat Russische vliegtuigen met vis weggaan, maar met illegale wapenzendingen terugkeren. Mooie film die nog eens haarscherp aangeeft waarom Amnesty de even ongrijpbare als dodelijke handel in kleine wapens hoog op de agenda heeft staan.

Kijk ook op de website van de film

Via de invalshoek van verschillende personen ontdekt de kijker van deze film/documentaire hoe kleine wapens, die geproduceerd worden in de geïndustrialiseerde wereld, het leven van een groeiend aantal mensen in ontwikkelingslanden zowel regeren als ruïneren. De personen die aan bod komen zijn een SFX expert die op zoek gaat naar het type wapen waar Theo Van Gogh mee werd vermoord, een wapenontwerper, een journalist en een vader van een groot gezin in Congo.

De film werd geregiseerd door Sander Francken en is opgenomen op lokatie in Cambodja, Oost-Congo, Bosnië-Herzegovina, Servië, Duitsland, de Verenigde Staten en Nederland.

Kijk op de website van de film

Verkrachte vrouwen vertellen aan de camera hoe ze tijdens de oorlog in Congo door soldaten werden verkracht. Door zich uit te spreken, en door aanwezig te zijn bij voorlichtingsbijeenkomsten, strijden de verkrachte vrouwen tegenwoordig voor verbetering van de situatie in hun land. De documentaire wisselt tussen hoop op verbetering en verdriet om het aangedane leed. Die uitersten worden het sterkst verbeeld door de twee mannen van verkrachte vrouwen, die hun bezoedelde echtgenotes terugstuurden naar hun familie. 'Een vrouw delen met een Burundees kan echt niet.' Maar beiden namen hen later toch weer terug: een van de mannen participeert nu zelfs in de voorlichtingsbijeenkomsten.

Bron: www.idfa.nl

De burgeroorlog in Congo liet diepe sporen na, onder meer door het systematisch kidnappen, verkrachten en mishandelen van vrouwen. Regisseuse Lisa F. Jackson, zelf slachtoffer van een groepsverkrachting, maakte een documentaire over vrouwen die aan dit geweld ten prooi gevallen zijn. In de documentaire laat de filmmaakster activisten, psychologen en slachtoffers aan het woord om de reden te achterhalen van het systematische geweld tegen vrouwen. Verkrachting is in Congo nog een groot taboe.

De meeste verkrachte meisjes vinden geen man en veel worden er door hun familie verstoten. Daarom zwijgen ze, ook over mogelijke besmetting met hiv/aids. Ondertussen komen de daders, militie- en bendeleden vrijwel altijd met hun gruweldaden weg. Tegenover Jackson praten de vrouwen over wat hen is overkomen. Rape in Congo is een documentaire uit de serie The Greatest Silence over vrouwen en sexueel geweld in oorlogstijd. De regisseuse is zelf aanwezig tijdens het Amnesty International Filmfestival 2007.

Meer informatie op de website van het Amnesty Filmfestival

Op 9 maart 2005 ging de film Hotel Rwanda tijdens het Amnesty filmfestival in première. Hotel Rwanda vertelt het persoonlijke verhaal van Paul Rusesabagina, manager van het sjieke hotel ‘Mille Collines’ in Kigali, die tijdens de genocide van 1994 1200 Tutsi’s het leven redde door ze te herbergen in het inmiddels door westerlingen verlaten hotel. Hotel Rwanda slaagt erin om het besef van wat zich elf jaar geleden onder onze ogen voltrok te laten doordringen, wat een schil contrast is met de beperkte internationale belangstelling voor de genocide in 1994.

Kijk voor meer informatie over Hotel Rwanda op de officiële site van de film en op www.filmtotaal.nl voor een uitgebreide filmrecensie van Hotel Rwanda

Voor meer informatie en recente acties op Rwanda kijk op deze site.

Op www.mambapoint.tv is een filmpje te zien over de film Into the Heart of Darkness, over de zusjes van Velzen en hun werk in Oost-Congo

Bekijk het filmpje op de websie

In het voorjaar van 1994 werden in Rwanda binnen enkele maanden honderdduizenden Tutsi's vermoord. Deze genocide werd door de wereld aanvankelijk met grote onverschilligheid bejegend. Nadat er echter een gigantische vluchtelingenstroom op gang kwam en het conflict tussen de Hutu's en Tutsi's zich naar omringende landen uitbreidde, stond de internationale gemeenschap met de handen in het haar. Twee jaar na het begin van de massamoorden trokken filmmakers Alexis Cordesse en Eyal Sivan naar Rwanda. De korte film die zij daar maakten, voorzagen zij van een geluidsband waarop fragmenten van Radio Télévision Mille Collines te horen zijn. Dit radiostation kwam begin 1991 met overheidssteun in de lucht en speelde een cruciale rol bij het opruien van de doodseskaders.

Meer informatie

In de lente van 1994 werden in Rwanda in enkele maanden tijd meer dan 800 duizend Tutsi’s op gruwelijke wijze vermoord door Hutu’s. De Canadese generaal Roméo Dallaire was een half jaar voor deze genocide aangekomen. Hij was als VN-militair belast met de leiding van een vredesmissie. Na elf maanden keert hij als een gebroken man terug naar huis, waar de herinnering aan het extreme geweld en het schuldgevoel hem tot op de dag van vandaag achtervolgen. Na zeven jaar schrijft hij een boek over zijn ervaringen en in deze film wordt hij gevolgd op een reis terug naar Rwanda.

 meer informatie

Filmmakers durven steeds vaker de ‘vergeten’ en vooral recente voorbeelden van oorlogen en schendingen van de mensenrechten aan te halen. Een belangrijke ontwikkeling aangezien het nog immer aan de orde van de dag is.

Kijk voor meer informatie over Shooting Dogs op de officiële site van de film. Op www.filmtotaal.nl vindt u een uitgebreide filmrecensie van Shooting Dogs.

Voor meer informatie en recente acties op Rwanda kijk op deze site.

Tijdens International Documentary Festival Amsterdam (IDFA, 24 november - 4 december 2005) draaide de documentaire Sisters in Law (Engeland, 2005) over Kameroen van Florence Ayisi en Kim Longinott.

In Sisters in Law komen slachtoffers van huiselijk geweld in Kameroen voor zichzelf op. Dit leidt tot hoopgevende, soms bijna komische confrontaties tussen argeloze daders en moderne no-nonsense rechtspraak. ‘Ik ben bang dat (de beklaagde) een eeuw gemist heeft. Dit is de eeuw waarin de rechten van de vrouw gerespecteerd worden’, merkt rechter Beatrice Ntuba op. Sisters in Law is opgenomen in Kumba Town in Kameroen en is een sterke casestudy van een veranderende samenleving en een voorbeeld van cinéma vérité op zijn best. De film toont de rechtsgang en het drama in de rechtszaal waarmee een aantal oprechte verhalen gepaard gaat. In plaats van de slachtofferrol aan te nemen worden de vrouwen aangemoedigd door de steun die ze ondervinden van rechter Ntuba en openbaar aanklager Vera Ngassa, die hen dagelijks aansporen.

De voorstelling van dinsdag 29 november staat in het teken van de IDFA Human Rights Night. Op deze avond is er naast de vertoning van de film een interview met Kim Longinotto, een van de regisseurs van de film. Tot 17 november is het mogelijk te reserveren voor IDFA's Human Rights Night door een email te sturen naar <> Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken onder de naam 'IDFA reserverving' met daarin het gewenste aantal kaarten, de datum van de gewenste voorstelling, naam, adres en telefoonnummer. U ontvangt een bevestigingmail met informatie over de toezending van de kaarten. Na deze datum zijn kaarten te verkrijgen via de reguliere IDFA voorverkoop.

Voor meer informatie over Sisters in Law, de IDFA Human Rights Night en de Amnesty International-DOEN Award zie de website van het IDFA en de website van Amnesty International.

Vanaf april 1994 komen binnen 100 dagen bijna 800.000 mensen om tijdens een zuivering door Hutu nationalisten tegen hun Tutsi landgenoten in het Afrikaanse Rwanda. Deze film is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Het vertelt het verhaal van twee broers, politiek verdeeld door het conflict, en van de buitengewone moed en het doorzettingsvermogen van het Rwandese volk. Augustin Muganza en zijn beste vriend Xavier zijn Hutu-soldaten en tarten de instructies van hun militaire meerderen door Augustins Tutsi vrouw en kinderen te redden van de afschuwelijke oorlog. Augustins broer Honoré, Hutu extremist, neemt de taak op zich, maar slaagt er niet in de familie in veiligheid te brengen. Tien later jaar, beslist Augustin het verleden achter te laten en een nieuw leven te beginnen met zijn nieuwe liefde, Martine. Augustin wordt uitgenodigd om het Tribunaal van de V.N. in Arusha bij te wonen, waar Honoré zich moet verantwoorden voor de rol die hij speelde in deze verwoestende burgeroorlog...

Bron: www.bol.com 

Zelfs een goedbetaalde baan bij de Verenigde Naties wijst advocaat Reed Brody van de Human Rights Watch af om zijn jacht voort te zetten op oud-president Hissène Habré van Tsjaad, onder wiens regime van 1984 tot 1990 duizenden burgers werden opgepakt, gemarteld en vermoord. De jacht van Brody op deze 'Afrikaanse Pinochet' bestaat vooral uit het in gang zetten van het internationale recht, en lobbyen om de berechting op de (Afrikaanse) politieke agenda te krijgen. 'Je moet het spel meespelen.' Brody is onvermoeibaar, zoals te zien is in de documentaire die regisseur Klaartje Quirijns over deze vloeiend Frans sprekende Amerikaan maakte. Zij volgt hem op zijn reizen, van diplomatenkamertjes in New York naar een van de ergste beulen van het regime in Parijs en van Senegal, waar Habré nu in luxe woont naar een schrijnende ontmoeting met weduwes in Tsjaad. De film geeft niet alleen inzicht in de situatie (en de rol van Amerika) destijds, maar vooral in de werkwijze van deze advocaat. Op de African Union Summit in juni 2006 in Banjul staat de beslissing om Habré ja of nee voor het gerecht te slepen hoog op de agenda. Als de Afrikaanse leiders voor stemmen, zou dat een uniek precedent scheppen.

Meer informatie

Forest Withaker in de verfilming van de wrede daden van dictator Idi Amin uit Uganda, gezien door de ogen van zijn persoonlijke Schotse arts Nicholas Carrigan. Tegen beter weten in accepteert de opportunistische Garrigan in 1971 een aanbieding om voor de Ugandese president Idi Amin te gaan werken. De charismatische Amin heeft net een coup gepleegd en belooft de wanorde in de staat te herstellen. Hij ontpopt zich echter tot een van de meest wrede dictators in de geschiedenis. Nicholas heeft dit echter niet door. Amin stelt zich heel vriendelijk op naar de arts. Maar op een gegeven moment kan Nicholas de kwaadaardige kanten van zijn werkgever niet meer negeren. Forest Withaker zet een indrukwekkende acteerprestatie neer in zijn rol als Idi Amin in The Last King of Scotland. Wie de geschiedenisboeken induikt en wat weet over de dictator zal zich zeker kunnen vinden met de personage die Withaker neerzet. Oscars zeggen over het algemeen weinig, maar in dit geval verdient de Amerikaanse acteur ook daadwerkelijk een onderscheiding voor zijn werk.

Kijk op de website van de film.

Op de straten van Johannesburg leeft de 19-jarige Tsotsi. Tsotsi betekent "gangster" in straattaal, maar zijn echte naam en de herinneringen aan zijn verleden drukt Tsotsi weg. Hij is erg impulsief en gewelddadig en veel mensen zijn bang van hem. Samen met een aantal anderen leeft Tsotsi van de straatmisdaad. Als op een avond één van zijn bendeleden Tsotsi blijft vragen naar zijn verleden slaat hij hem in elkaar. Hij slaat op de vlucht en berooft een vrouw van haar auto. In de auto blijkt een baby van drie maanden te zitten. De baby brengt een zorgzame kant in Tsotsi naar boven.

Totsi is een aangrijpend sociaal drama dat een uitzonderlijk vernietigend beeld toont van Zuid Afrika. Armoe en criminaliteit blijken hand in hand te gaan zonder dat er ook maar een stap ter verbetering wordt aangetoond. Het lot van de bevolking ligt in eigen hand, zo zal blijken uit de slotbeelden van de film wanneer Tsotsi voor een verscheurende keuze staat. Men zal moeten leren met vallen opstaan en lessen uit de gedane misstappen. Het is een treurgang van armoede en miserie.

Tsotsi was de openingsfilm van het Amnesty filmfestival en won bovendien in 2006 een Oscar voor Beste Buitenlandse Film. De twee hoofdrolspelers houden de film strak in toom. Nergens übersentiment, zelfs bijna nergens sentiment en dat is altijd lastig met een baby als hoofdpersoon. Maar ook nergens te veel politiek, en ook dat verrast. De acteerprestaties van hoofdrolspeler Presley Chweneyagae zijn fenomenaal; eerst als een verbitterde en gevoelloze gangster en dan als een jongen die beseft dat hij zichzelf en anderen kan redden van de ondergang. En dat alles met minimale uitdrukkingen en bewegingen. Andere pluspunten: de Zuid-Afrikaanse Kwaito-muziek kan direct naar cd en de beelden van cameraman Lance Gewer geven vooral in het begin prachtige, bruingekleurde panorama's van Soweto. Maar ook hier niets te veel. Een aanrader.